گاهی به باختن فکر کن

تنهایی

نوشته شده توسط :بی کلک
یکشنبه 30 تیر 1398-08:31 ق.ظ

همکارم همون که لایق رئیس بودن نبود، از اتاق رفت.

اول می خواستند از شرکت و معاونت اخراج بشه. بعد از واحد و مدیریت اخراج شد.

ما حدود دو سال هم اتاق بودیم، و الان یک هفته است که رفته. نه من حالی ازش می پرسم و نه اون.

به نظر می رسه هیچ علقه و علاقه و رابطه ای قلبی بین ما نبوده است و یا ایجاد نشده است.

بعد فکر می کردم که بین من و کدوم یک از همکارانم این رابطه هست؟


دیدم با هیچکدام از همکارام چنین رابطه ای رو ندارم. با همکارهای شرکت قبلی هم نداشتم و وقتی جدا شدم، شدم که شدم. و حتی با فامیل و غیره هم ندارم. با همه خوبم ولی با کسی خیلی صمیمی نیستم. حالا باید در مورد بیشتر فکر کنم. حتی نمی دونم این خوبه یا بد.

شما چی؟





نظرات() 


...
دوشنبه 31 تیر 1398 01:52 ب.ظ
تو محل کار میتونه طبیعی باشه..چون بیشتر محیط رقابتیه
ولی تو خانواده ونزدیکان خیلی خوب نیست .
پاسخ بی کلک : ممنونم
nakaaa
دوشنبه 31 تیر 1398 01:58 ق.ظ
منم بیشتر این حالتیم ترجیحم خانوادمه
راه دادن یسری ب اسم دوست یا ... ک بخواد بخشی از زندگیمو اوار کنه خیلی اوقات سد میشه واسه صمیمیت با دوستا و حتی هم دوره و فامیل
پاسخ بی کلک : ممنونم
دوشنبه 31 تیر 1398 01:53 ق.ظ
همانده هنوز همانده س؟
چرا ازش نمینویسی دیگه؟
از كارا و اخلاقاش؟
از زندگیتون؟
وبلاگت هوو داره؟
پاسخ بی کلک : هوو داره یعنی چی؟
الهه
یکشنبه 30 تیر 1398 09:18 ب.ظ
ولی من زود دلم تنگ میشه و حالشون رو میپرسم و بهشون سر میزنم ولی اونها کمتر مثل من هستن.
پاسخ بی کلک : ممنونم
بیمه عمر پاسارگاد
یکشنبه 30 تیر 1398 08:35 ب.ظ
این بستگی داره که آیا شما درون گرایی یا برون گرا؟
محیط کارت محیط صمیمی و دوستانه است یا یک محیط خشک و بی روح؟
اصلا خودت میخوای با دیگران ارتباط داشته باشی یا نه؟
اصلا دلت میخواد همکارت در حد دوست برات باشه یا نه؟
پاسخ بی کلک : ممنونم .‌بله همه چی به خودم مربوطه
فاطمه
یکشنبه 30 تیر 1398 11:30 ق.ظ
برای منم این حالت پیش میاد
معمولا از هر محیط تحصیلی یا کاری یا... که میرم، با آدمای خیییلی کمی ارتباطمو حفظ میکنم. اونایی که واقعا برام مهمن.
از بقیه با اینکه موقع حضورم ارتباط خوبی داشتم، سراغی نمیگیرم. حتی معمولا یه سریا تا مدتها پیام میدن و سراغ میگیرن و تحویلشون میگیرم ولی خودم سراغ نمیگیرم که ارتباطه بخواد حفظ شه.
هربار گوشی عوض میکنم کانتکتها رو غربال میکنم و اضافیا رو پاک میکنم.
در عین حال بسیار رفیق بازم، رفیق پایه ای ام، برای آدمام با دل و جون هستم و ارتباطاتم پایه های قوی ای دارن.

بنظر من که این خوبه.
یه جور روشن بودن تکلیف آدم با خودشه.
به نظرم زیادیِ آدمای اطراف حواس آدمو از اصلی ها و با ارزشهایی که باید وقتتو صرفشون کنی پرت میکنه.

چیزی که تو دنیای امروز زیاد میبینیم. «همه در جمع ولی تنهایند»
حتی دوستای دبستان همدیگه رو پیدا میکنن و مدام دورهم جمع میشن، ولی در عمل «معمولا» فقط اون نوستالژیه ست که حال خوبی میده، رفاقت خیلی پایداری از دوباره دوره کردن آدمهای گذشته در نمیاد.
پاسخ بی کلک : با جمله آخرت که خیلی موافقم.‌ تو بازم با یه عده هستی.‌من با هیشکی نیستم. یا خیلی خوش تلخم. یا نمی دونم. شاید بخاطر ازدواجه
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


درباره وبلاگ:



آرشیو:


طبقه بندی:


آخرین پستها:


پیوندها:


نویسندگان:


آمار وبلاگ:







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox